Actueel … [persoonlijk blog]

jackson-strand-blog-trotse-vaders-frankNa ruim 1,5 jaar werken in een mooi project komt het einde ervan in zicht! Dat wist ik en ik weet ook dat dit project een doorstart ondergaat, maar dan als vast onderdeel van de organisatie. Een project zegt het al, het is tijdelijk en dus ben ik formeel blijven hangen onder mijn formele afdeling.

Het verleden lijkt weer actueel te gaan worden. Een paar jaar geleden zat ik ruim 1,5 jaren thuis omdat mijn werkgever geen passende taken voor me had. Daar zat absoluut geen onwil bij. Er was meer sprake van onwetendheid over hoe een passend takenpakket te zoeken voor iemand met een visuele handicap.

Door eigen inzet en het krachtig (naar buiten toe) overeind blijven heb ik uiteindelijk weer de stap richting werken met een leuk pakket aan taken kunnen zetten, het project waar ik nu in werk. Helaas is er nu dus weer een onzekere periode. De doorstart betekent een nieuwe manager, die een deels nieuw team gaat samenstellen. Maak ik daar onderdeel van uit?

Werken bij mijn eigenlijke afdeling lijkt een gesloten pad. Mij is duidelijk gemaakt dat men niet weet of ze daar wel taken voor me hebben, ze denken van niet. Alles is dus gericht op blijven waar ik nu zit. Zolang dat niet duidelijk is, nemen de zorgen dus weer toe.

Vreemd, in de afgelopen 1,5 jaren heb ik 100% gefunctioneerd, dit heb ik van meerdere kanten zwart op wit terug kunnen luisteren.

Het feit dat ik niet of nauwelijks buiten mijn woonplaats wil reizen heeft nimmer tot problemen geleid. Waarom ook? In deze tijden van digitalisering en allerlei vergadermogelijkheden is reizen ook steeds minder nodig. Ook dat lijkt nu ineens een probleem te worden, zeker voor mijn eigenlijke afdeling.

Ik las de afgelopen week een bericht op de NOS over mensen met een beperking. Een ding viel me vooral op. Werkende mensen met een beperking hebben het gevoel minder kans op promotie en goede vooruitzichten te hebben. Ze hebben ook het gevoel harder te moeten knokken. Ik deel dit gevoel volledig.

Werkgevers denken veel te veel in onmogelijkheden. Waarom? Ik wil alleen denken in mogelijkheden.

Natuurlijk heb ik een beperking en dat betekent dat ik bepaalde dingen niet of moeilijker kan doen en keuzes moet maken over de wijze waarop ik mezelf inzet. Vraag mij niet om een mooi Excel document te maken en laat me alsjeblieft niet teveel reizen. Ik heb een erg goede geleidehond, maar toch blijft het erg vermoeiend. Maar, ik kan zoveel dingen ook wel en veel beter dan anderen. Maak daar gebruik van, zoek daar een passend takenpakket bij. Dat zou toch moeten lukken binnen een bedrijf van zo’n 3.500 medewerkers.

frank-jackson-lopen-persoonlijke-blog-copyright-trotse-vaders-frank

Wat kan ik doen? Niets, behalve wat ik altijd doe en heb gedaan, vertrouwen hebben in mezelf, rechtovereind blijven en continu hameren op de mogelijkheden en niet op de onmogelijkheden.

Ik werk bij een fantastisch bedrijf, daar zal niemand mij ooit in negatieve zin over horen. Wat ik meemaak is niet specifiek voor dit bedrijf, maar helaas kenmerkend voor heel veel andere bedrijven. Misschien moet ik eens een campagne beginnen op sociale media om dit onderwerp meer bespreekbaar te krijgen. Ik heb immers goede ervaringen met acties opzetten via sociale media

Voor persoonlijke blogs van Trotse Moeders, klik hier >>>>

Voor andere persoonlijke blogs van Trotse Vaders, klik hier >>>>

Redactie (700 Posts)

Alle onder redactie geplaatste artikelen vallen onder de eindverantwoordelijkheid van de uitgever van TrotseVaders. Heb je een interessant onderwerp voor onze website, neem dan contact op via redactie@trotsevaders.nl


Robots, Boten en ALLLLLLLE StarWars mini-figuren ooit gemaakt #legoworld2016
Alles behalve de hel: première film INFERNO [verslag]
Share