Het oproer … [persoonlijk blog]

‘De dag dat het oproer kraait, is dit het einde, is dit het begin …’

Afgelopen weekend had ik deze zin uit een lied van Frank Boeijen constant in mijn hoofd. Hij schreef het in de jaren ’80, aan het eind van de 20e eeuw, in een tijd dat er veel oproer was in Nederland. Met spanning in mijn hoofd ging ik zaterdagavond slapen. In Rotterdam was een gespannen situatie in verband met de weigering van ons kabinet om een Turkse minister in Nederland campagne te laten voeren voor een referendum in Turkije. Een referendum waar de honden geen brood van lusten. De almachtige dictator wil nog meer macht en is enkel en alleen bezig het nationalistische gevoel verder aan te wakkeren in zijn land door onrust te gaan zaaien in andere landen.

[Istanbul; foto: Shutterstock]

Voor zover ik weet is Nederland nog altijd degene die het voor het zeggen heeft in eigen land. Wij hoeven ons door niets of niemand iets te laten opleggen of zeggen. Misschien klink ik nu ook nationalistisch, dat kan, maar ik weet hoe ik denk en dat ik het woord democratie juist interpreteer. In Nederland mag je zeggen wat je denkt, hoe je je voelt en leven we met alle culturen die ons land rijk is samen zonder de een meer of minder te vinden. We respecteren elkaar om wie we zijn, ongeacht ras of afkomst. In gezamenlijkheid komen we uit de dingen waar we het oneens over zijn en als we het dan toch oneens blijven, hanteren we de hier geldende waarden en normen.

Door een Turkse minister in ons land campagne te komen laten voeren in opdracht van een megalomane gek, die – als ik hem hoor op televisie – alleen maar schreeuwt en de meest waanzinnige dingen roept, raak je ons fundament dat democratie heet. Dat kan niet, mag niet en wat het kabinet gedaan heeft is de enig juiste weg die gekozen kon worden. In ons land is geen plaats voor oproer en al zeker niet veroorzaakt door een fout regime.

Het is natuurlijk waar dat wanneer de minister ‘gewoon’ een uurtje campagne was komen voeren dit niet tot gezeur zou hebben geleid, maar het is de kracht van Nederland dat wij hier wel de ballen hebben om er echt iets van te vinden, of het nou verkiezingstijd is of niet. We tonen aan misschien een klein landje te zijn maar wel pal te staan voor democratie, voor onze waarden en normen en dat straalt lef en kracht uit.

[Wilhelmus; foto: Shutterstock]

En natuurlijk gaan we nu de grenzen niet dichtgooien, sorry meneer Wilders, dat gaat u nooit winnen. Want, wij zijn ook een land dat barmhartig is, dat begrijpt dat mensen op de vlucht een veilig heenkomen zoeken. In dat veilige land dat wij zijn en waar je mag wezen wie je bent, ben je welkom als het onveilig is in je eigen land. En wat mij betreft hoef je dan niet eens het Wilhelmus te kennen. Sorry meneer Buma, ik kom ook niet ver en weet u, het interesseert me helemaal niets.

In ons land hanteren we het principe van de democratie. ‘De dag dat het oproer kraait, is dit het einde, is dit het begin?’ Wat mij betreft is het een mooie doorstart van onze democratie, onze waarden en normen …

Voor persoonlijke, blogs van Trotse Moeders, klik hier >>>>

Voor andere persoonlijke blogs van Trotse Vaders, klik hier >>>>

Frank Maatman (94 Posts)

Ik ben getrouwd met een lieve, mooie vrouw die voor Trotse Moeders recenseert en ik ben Trotse Vader van 2 prachtige dochters. Ik werk, ben fan van PEC Zwolle en heb altijd mijn maatje Jackson bij me, mijn geleidehond, want ik ben vrijwel blind. Op Trotse Vaders plaats ik persoonlijke blogs over mijn leven.


Baantjer nummero 80! "De Cock en de moord op maat" [recensie]
Verdomme, ik mis je ... [persoonlijk blog]