Slotbetoog [persoonlijk blog]

Met droge ogen kan ik zeggen dat ik met ontzettend veel plezier inmiddels een kleine honderd blogs heb mogen schrijven voor Trotse Vaders! Met een beetje vocht in de ogen ga ik nu ook vertellen dat het even mooi is geweest en dat dit het laatste is wat jullie voorlopig van me zullen lezen.

Ik mis de scherpte in mijn blogs, het echt iets willen vertellen en dat is voor mij een randvoorwaarde om een blog te schrijven. Aan publiciteit heeft het mij het afgelopen jaar niet ontbroken. Neem alleen al de activiteiten en vele interviews, radio-optredens over de komst van de blindentribune bij PEC Zwolle.

Ik kreeg laatst een telefoontje van de wijkkrant bij ons die me graag ook wilden interviewen … als bekende inwoner van de wijk!!! Dat was wel een keerpunt in mijn hoofd. Ik heb nooit een rol als bekende wijkbewoner geambieerd, ik ga graag op in de anonimiteit. Of, nee, da’s natuurlijk een beetje niet waar, want het schrijven van een blog dat je deelt op een openbare site kun je nou niet bepaald anoniem noemen. En als je zelf via twitter prikkelende tweets verstuurt, dan weet je wat je kan gebeuren.

En toch zet ik even een stapje terug. Ik heb jullie in het afgelopen jaar meegenomen in mijn leven, in wat me bezighoudt, in hoe het is om als een visueel gehandicapte te leven met een gezin, een geleidehond, een fulltime baan.

Ook heb ik mijn mening vaak niet onder stoelen of banken gestoken. Of heb ik mijn gevoel de vrije loop laten gaan. Ik ben trots op wat ik in alle blogs heb kunnen laten zien, hoe ik een kijkje in mijn ziel heb kunnen geven aan een groot publiek.

Terugkijkend heb ik wel een aantal favoriete blogs …

De aanslagen in Parijs raakten me diep, ook omdat vrienden van ons er wonen. Ik heb hierover mijn gevoel met jullie gedeeld. De blogs over mijn kinderen, specifiek over de epilepsie van onze jongste raken me nog steeds. Mijn boosheid over dictators in de wereld was en is oprecht en maakt me nog steeds bang. Deze week zaten ze bij elkaar, Erdohan en Trump. De eerste een rasechte dictator die zelfs onder eigen ogen mensen in elkaar laat meppen, er zelfs toestemming voor geeft, in een ander land nog wel. En dan ons aller Trumpie! Ik voorspelde eerder dat hij zichzelf onmogelijk zal maken, hij is inmiddels hard op weg.

Maar toch ook de alledaagse blogs vind ik nog steeds leuk om terug te lezen. En toch is het nu even klaar. Vast niet voor altijd, daar geloof ik niets van. Ik ga me richten op een aantal mooie nieuwe taken op mijn werk, waar ik ontzettend veel zin in heb. Ik ga me meer dan tot nu toe richten op mijn gezin en lekker veel lezen. En wie weet, ga ik wel gewoon beginnen aan het schrijven van een boek, waarom niet?

Lieve lezers van mijn blog, ik dank jullie hartelijk voor het lezen ervan en hoop jullie ooit weer tegen te komen als ik weer eens ergens mijn mening over geef, mijn gevoel de vrije loop laat en mijn woede uit.

Mag ik jullie tot slot iets vragen? Open het bijgevoegde nummer van BLØF getiteld ‘Wereld van verschil’. (link: https://youtu.be/K5oLquw_TQo) Een nummer dat is gemaakt en gezongen met samen Typhoon, onze Zwolse held! Het nummer zegt alles over hoe ik naar de wereld kijk en hoe ik in het leven sta.

Een slotbetoog, een slotblog, hoe eindig je dat?

Nou, gewoon … DOEI!

De blogs van Trotse Vader Frank teruglezen? Klik hier >>>>

Frank Maatman (100 Posts)

Ik ben getrouwd met een lieve, mooie vrouw die voor Trotse Moeders recenseert en ik ben Trotse Vader van 2 prachtige dochters. Ik werk, ben fan van PEC Zwolle en heb altijd mijn maatje Jackson bij me, mijn geleidehond, want ik ben vrijwel blind. Op Trotse Vaders plaats ik persoonlijke blogs over mijn leven.


Pinksterweekend tip: Puur La Clusure ("Oerol" in de Ardennen)
Op zoek naar de oersoep - actief meewerken aan een Geronimo Stilton boek [recensie]
Share