Uiteraard wenst jullie favoriete blogger jullie een waanzinnig te gek en mooi 2017 toe!

Eigenlijk ben ik niet zo van al dat gelukwensen. Die eerste dag dat je weer op kantoor bent en iedereen ineens een hand van je wil of -nog erger- je geheel tegen je zin in voorziet van twee of drie smakeloze kussen op je wangen, waarbij je nog op moet passen dat je beide aan de goede kant begint. Voor je het weet hangen de lippen van de ander op die van jou. Nee, dat is allemaal niet aan mij besteed, maar kennelijk hoort het erbij.

Het was even vakantie, even helemaal niets hoeven doen, gewoon helemaal niets. Nou, dat werkte prima! Onze rots in de branding is twee weken ziek geweest, eerst een blaasontsteking en daarna heel ordinair de griep! Een hoestende blonde prinses en naar wat deze week bleek, een eigenwijze puberdochter met een heuse voorhoofdholteontsteking. Rust hadden we dus wel, we konden immers niets beginnen. Zelf heb ik tot nu toe de dans weten te ontspringen, hoe lang nog vraag ik me af?!

Tijd gehad dus om veel te lezen. Ik ben een challenge met mezelf aangegaan. Veertig boeken lezen in dit jaar. De eerste drie zitten er al bijna op. Een goede autobiografie van Phil Collins beluisterd, een of andere vage thriller en momenteel een boek getiteld ‘Gegijzeld door IS’. Het waargebeurde verhaal van een Deense jonge fotograaf die dertien maanden gevangen heeft gezeten in Syrië. Een zeer indrukwekkend en huiveringwekkend boek.

Ook hebben we ondanks de ziektes vrijwel dagelijks twee erg leuke nieuwe spelletjes gedaan: Fauna en Terra. Vragen beantwoorden over vaak onbekende dieren (waar komen ze voor, hoe zwaar zijn ze, etc.) en aardrijkskundige/geschiedkundige vragen beantwoorden over van alles en nog wat (waar speelt of speelde het zich af, in welke tijd, etc.). Voor een blinde blogger ook prima mee te doen.

In dit jaar ook weer wekelijkse blogs van mij. Soms gaan ze over niets, geef ik een kijkje in mijn leven. Soms ineens wil ik iets kwijt over wat er in de wereld gebeurt of wil ik gewoon even gal spuwen. Je kunt het allemaal weer verwachten in dit jaar.

Soms zijn berichtjes die ik lees heel klein, maar wel heel waardevol. Zoals de paus, hij rijdt gewoon in zijn Ford Focus door Rome heen zonder extra beveiliging. Ik ben geen aanhanger van de paus, maar vind het toch mooi. Het is maar klein, maar daarmee wel heel veelbetekenend. Niet bang zijn, maar je wel bewust zijn van de risico’s. Datzelfde gold voor de Deense journalist die niet bang was, maar wel van het risico wist toen hij voor een paar dagen in Syrië was. Het kwam hem ook letterlijk duur te staan!!

Ik geloof in een betere wereld en wil dat uitstralen in mijn blogs …

Voor persoonlijke blogs van Trotse Moeders, klik hier >>>>

Voor andere persoonlijke blogs van Trotse Vaders, klik hier >>>>

Het bericht Daar ben ik weer … [persoonlijk blog] verscheen eerst op .

Iedere dag, iedere minuut en iedere seconde komt de vakantie dichterbij!

Je kent het wel, met kinderen op het voortgezet onderwijs en de basisschool gaat dat ook echt stap voor stap. Onze mooie lieve puberdochter heeft inmiddels soort van vakantie. Nog even boeken wegbrengen, rapport ophalen en nog twee uitjes met de klas en het is klaar. Nou ja, ik vind dat het dus eigenlijk nu al klaar is. Echt inspannen hoeft ze zich niet meer.

Daarna, over een paar dagen, start de vakantie van onze kleine blonde prinses. Met wat jaloerse blikken kijkt ze af en toe naar haar grote zus. Het is volgens haar niet geheel eerlijk dat die al wel die soort van vakantie heeft terwijl zij nog moet ploeteren op school. Tja, jouw tijd komt ook nog wel.

Zelf werk ik nog twee weken en onze rots in de branding, mijn lieve echtgenote, moet er zelfs nog drie. Daarna zijn we samen drie weken vrij waarin we onder andere onze reis naar Frankrijk zullen beginnen. Voor mij was dat vorig jaar een mindere vakantie.

Eigenlijk zat ik in een beginnende burn-out, hetgeen niet echt gezellig was voor mijn gezin. Uiteindelijk is het zover gelukkig niet gekomen, omdat ik met mezelf aan de slag ben gegaan. Een pittig maar wel mooi proces, waar ik op dit moment absoluut sterker uit gekomen ben. De komende vakantie zal me leren of ik er echt in geslaagd ben weer op het goede pad te lopen.

Vakantie zal ook deels in het teken blijven staan van de aanstaande blindentribune. Dat die er bij PEC Zwolle gaat komen is nagenoeg een feit. Ik heb veelvuldig contact met mensen van de club en verwacht dat er deze of volgende week witte rook zal zijn. Er staan meer mooie dingen te gebeuren, die een rechtstreekse link hebben met mijn in april geplaatste tweet over de blindentribune die nu al maanden onderwerp van gesprek is. Ook dit weekend tijdens de open dag van PEC Zwolle werd ik regelmatig aangesproken en is iedereen even enthousiast.

Vakantie is ook veel, heel veel lezen. Uiteraard doe ik dat met luisterboeken. Heb inmiddels een mooie verzameling thrillers klaar staan van voornamelijk Scandinavische schrijvers. Deze weten mysterieuze boeken te schrijven die niet altijd even makkelijk te doorgronden zijn. Heerlijk om in weg te zakken met een goede nespresso of koude mooie witte wijn !!!

Uiteraard is vakantie ook genieten van onze kinderen, onze mooie meiden! We gaan leuke dingen doen en vooral veel plezier maken.

Ook over een paar weken vanuit Frankrijk zal ik me wekelijks laten horen in een blog. Dan uiteraard met vakantie avonturen die ongetwijfeld ook zullen gaan over die andere grote superheld in ons huis, Jackson!

Voor persoonlijke blogs van Trotse Moeders, klik hier >>>>

Voor andere persoonlijke blogs van Trotse Vaders, klik hier >>>>

Het bericht Aftellen… [persoonlijke blog] verscheen eerst op .

Als je het licht niet kunt zien… Het is de titel van een wonderschoon boek over een blind meisje in de Tweede Wereldoorlog. Zelden zo ingespannen naar een boek geluisterd over de oorlog als met dit boek. Misschien raakt het me des te meer omdat het meisje leeft als blind geworden tienermeisje in die verschrikkelijke oorlog.

Het blijft toch een onderwerp dat dicht bij je ligt als je zelf ook nagenoeg blind bent. Over het boek wil ik verder niets vertellen, ga het alsjeblieft zelf lezen, het is een van de grootste parels van de afgelopen periode.

Ik prijs me gelukkig in een tijd te leven waarin technologie geen grenzen lijkt te kennen. Moest het meisje het nog doen met zeldzame boeken in braille, ik kan onderuit gelegen in de bank of zittend in de trein luisteren naar voorgelezen boeken via mijn iPhone of iPad, die ook nog eens spraaksoftware bevatten. Dat is voor de visueel gehandicapten onder ons een prima uitkomst.

Visueel gehandicapt zijn is niet leuk, het is simpelweg gewoon – mag ik even? – dikke shit! Ik mis veel, zie mijn prachtige dochters niet letterlijk opgroeien, kan niet samen met mijn echtgenote naar een goede film kijken en nooit eens even alleen op pad. In dat laatste geval heb ik naast mijn gezin natuurlijk Jackson, maar er zijn ook van die momenten dat je gewoon op de fiets zou willen stappen om kilometers ver in de omgeving te gaan fietsen.

Ook in werkkring is het niet altijd even leuk. Sterker nog, in mijn geval is het al jaren niet leuk. Natuurlijk, met een vaste aanstelling van inmiddels meer dan 21 jaar bij de overheid maak ik me geen zorgen, maar als je zoals ik een jaar of 5 geleden je werk niet meer kunt uitvoeren dan slik je wel even. Er is genoeg dat ik nog wel kan doen en de wil is er ook absoluut om dat voor mij goed te regelen, maar dan komt de volgende fase. Waar en hoe gaan we dat regelen? In die fase zit ik nog steeds, al doe ik wel verschillende klussen. Het komt goed, dat weet ik, maar wanneer?

Het is dus niet fijn om bijna blind te zijn. Maar ineens, sta je weer met beide voetjes op de grond. Wanneer je verhalen leest over visueel gehandicapten die nog veel schrijnender zijn, wanneer je leest hoe men de wanhoop nabij is of wanneer je, in soms heel kleine dingen als het lezen van een boek, je realiseert hoe goed je het eigenlijk hebt en wat je eigenlijk allemaal wel hebt.

Ik heb een fantastische echtgenote, twee lieve dochters, een hond die me overal naar toe brengt en zoveel meer! Ik ben gelukkig met af en toe een traan ……

Voor meer, persoonlijke, blogs van Frank, klik hier >>>>

Voor de recensie van het boek Als je het licht niet kunt zien, klik hier >>>>

Als je het licht niet kunt zien – Anthony Doerr
Roman, paperback / ebook, 544 pagina’s, The House of Books
Bestel dit boek (paperback) hier >>>>

Het bericht Als je het licht niet kunt zien [persoonlijke blog] verscheen eerst op .

Het Amerikaanse onafhankelijke instituut the Joan Ganz Cooney Center at Sesame Workshop heeft 7 onderzoeken uit de periode 2006 -2010 samengevoegd en een bijzonder interessant rapport geschreven over hoe (Amerikaanse) kinderen omgaan met computers, internet en de wat nieuwere devices. In het rapport worden ook de verschillen in de USA tussen diverse (etnische) groepen en diverse inkomensniveaus apart behandeld. In dit artikel wil ik de focus leggen op waar kinderen zich in het digitale tijdperk zoal mee vermaken en hoeveel tijd deze multitaskers daaraan besteden. 

De belangrijkste bevindingen uit het rapport “Always connected” zijn volgens de onderzoekers:

1. Kinderen worden steeds meer blootgesteld aan verschillende vormen van (digitale) media en gebruiken deze ook steeds meer.
Bijna ieder kind heeft een televisie in zijn huis; zowel op school, kinderopvang als thuis is meestal elektronisch speelgoed en televisie, al dan niet in combinatie met een opneem- en afspeeldevice. Twee-derde van de gezinnen met kinderen (in de USA) heeft een computer (in de meeste gevallen met toegang tot internet) en het aantal uren dat schoolgaande kinderen in contact staat met diverse vormen van (oude of nieuwe) media is bijna 8 uur. Hierbij moet wel aangegeven worden dat dit hoge aantal uren alleen bereikt wordt door het vermogen van deze kinderen om meerdere media tegelijkertijd te benutten. Ze spelen bijvoorbeeld met de spelcomputer terwijl ze de televisie aan hebben staan en met een half oog volgen of luisteren naar een CD terwijl ze eten. De 8 uur media-exposure is dan ook in 5,5 uur tijd gemeten. Kinderen van nu vinden het prettig om niet aan een vaste plek gebonden te zijn en maken graag gebruik van de diverse draagbare devices die er zijn.

Zoals deze grafiek mooi aangeeft, gebruiken kinderen verschillende vormen van media. Ook internet neemt een prominente rol in in het leven van de hedendaagse jeugdigen. Kinderen gebruiken vaker, en langer, internet. Van de groep kinderen van 0-5 jaar die internet gebruiken, doet 80% dit minstens 1 keer per week. Vanaf 3 jaar zit een kwart van de kinderen dagelijks op internet, bij de leeftijd van 5 jaar is dit al de helft en op 8-jarige leeftijd maakt zo’n 70% dagelijks gebruik van internet.

2. Televisie blijft het belangrijkste medium, met de meeste invloed.
Televisie blijft een grote invloed hebben. Voor kinderen tussen 0 en 11 jaar is de TV het meest dominante medium. Van alle peuters en kleuters kijkt meer dan 80% iedere dag naar de televisie, vanaf een jaar of 6 is dat percentage bijna 90%. Gemiddeld wordt er 3,5 uur per dag aan het kijken naar televisie besteed (hierbij wordt zowel het rechtstreeks televisieprogramma’s kijken als opgenomen programma’s kijken en ook het kijken naar DVD’s of video’s meegenomen. Het kijken naar gedownloade films op de PC of naar YouTube werd niet meegeteld). In bijna de helft van de Amerikaanse huishoudens, staat de televisie meestal aan, zelfs wanneer er niemand kijkt.

Voor wie zich zorgen maakt over deze ontwikkelingen: per dag wordt er door kinderen (thuis, dus niet op school) gemiddeld één uur besteedt aan boeken, hetzij door zelf te lezen, hetzij door voorgelezen te worden.

De iPad, andere tablets en smartphones zijn in de onderzoeken niet meegenomen, maar aannemelijk is dat deze in korte tijd een grote rol zijn gaan spelen in het leven van kinderen. Een onderzoek van Nielsen gaf aan, dat 31% van de Amerikaanse kinderen tussen 6 en 12 jaar een iPad wilden voor Kerst….

Het bericht Kinderen steeds jonger en vaker bezig met internet verscheen eerst op .

Pinguïns
En ik ben niet de enige die er zo over denkt. Luister maar eens naar kinderen die in de dierentuin zijn geweest:  de pinguïns onthouden ze dikwijls beter dan de olifanten. Sterker nog: ze willen er ook een!

Polly Dunbar
In het prachtige kinderboek Pinguïn van Polly Dunbar komt voor het kleine jongetje Ben deze droom uit. Ben krijgt een knuffelpinguïn cadeau, en probeert van alles om zijn pinguïn  aan het praten te krijgen: kietelen, bekken trekken, zingen, tong uitsteken, dansen.  Allemaal leuke of intieme spelletjes die je meteen samen met je kind kunt doen, bijvoorbeeld voor het slapen gaan.

Voorleesboek
Pinguïn is daarom meer dan alleen een goed getekend en vlot geschreven voorleesboek: het is ook heel bruikbaar als de basis voor een steeds terugkerend, vertrouwd bedritueel. Zeker als je kind zelf  ook een knuffelpinguïn heeft, en zich helemaal hoofdpersoon Ben kan identificeren: die droomt al bijna, als de pinguïn hem belooft “alles” te vertellen…

Een heel plezierig boek, nuttig, vlot geschreven en leuk getekend.

Polly Dunbar, Pinguïn (Lemniscaat, Rotterdam 2007; ISBN 978 90 5637 923 0)

Bestel de Engelstalige versie van dit boek hier >>>>

Het bericht Geslaagd kinderboek over een slaapverwekkende pinguïn verscheen eerst op .