De epische Frans-Amerikaanse avonturenfilm PAPILLON van regisseur Michael Noer is te zien in de Nederlandse bioscopen. Deze ingrijpende film met in de hoofdrollen Charlie Hunnam, Rami Malek en Yorick van Wageningen vertelt het waargebeurde verhaal van Henri Charrière.

Verhaal
Na een onterechte veroordeling voor moord wordt kluisrover Henri Charrière in 1931 voor een levenslange gevangenisstraf verbannen naar Frans Guyana. Hij is vastbesloten zijn vrijheid te herwinnen en sluit daarom een deal met de rijke en eigenzinnige Louis Dega. In ruil voor bescherming, bekostigt Dega zijn ontsnappingspogingen.

De wrede omstandigheden, eenzame opsluitingen en continue dreigingen houden Henri niet tegen. Na vele mislukte uitbraken worden Henri en Dega overgeplaatst naar het gevreesde Île du Diable; Duivelseiland. Nog nooit wist iemand van dat eiland te ontsnappen, maar zelfs na 13 jaar gevangenschap is Henri niet te stoppen. Hij moet en zal op vrije voeten komen…

Wat vond ik er van?
De eerste film over Papillon heb ik al vaak gezien. Ik was echt benieuwd naar de nieuwe verfilming van Papillon. Deze film begon wat trager, maar toen het verhaal goed op gang kwam was het zeer indrukwekkend.

De verbanning en de voorbereiding om te ontsnappen en de mislukte poging en de straf: eenzame opsluiting….  En dat ze er achterkomt dat er kokosnoten in het drinkwater waren gedaan, en dan je vrienden niet te verraden en als straf werd het eten gehalveerd! Ook de vriendschap en het zoeken om te kunnen ontsnappen. En dan de sprong van de rotsen en het afdrijven op zee, zeer indrukwekkend.

Ik zat echt helemaal in het verhaal. Al bij al een zeer mooie en spannende film!

Het bericht Papillon [recensie] verscheen eerst op .

‘Op vrijdag na het gebed schoten de terroristen altijd een paar gevangenen dood; de schoten waren in mijn cel te horen. Na afloop dwongen ze me de filmpjes te kijken op hun telefoon. ‘Kijk wat we met je vrienden hebben gedaan, journalistje. Jou zullen we levend verbranden.’

Wanneer journalist Masoud Aqil in december 2014 een reportagetrip maakt voor een Koerdische televisiezender, wordt hij ontvoerd en opgesloten door is-terroristen. In totaal zit hij 280 dagen vast in een pikdonkere keldercel. Dagelijks ondergaat hij martelingen en schijnexecuties. Totdat hij na negen maanden plotseling vrijgelaten wordt.

Aqil vlucht naar Duitsland. In het asielzoekerscentrum ontdekt hij dat is de enorme vluchtelingenstroom misbruikt om terroristen Europa binnen te sluizen, onder wie zelfs enkele van zijn beulen. Vanaf dat moment besluit hij de inlichtingendiensten te helpen bij het opsporen van is-soldaten en zet daarmee zijn eigen leven op het spel…

Recensie
De jongen die tegen IS strijdt is een heel ander soort boek dan ik normaal gesproken lees. Ik lees graag thrillers, maar dit is een waargebeurd verhaal. Spannend is het wel. En gruwelijk. Zo vreselijk dat ik soms vergat dat het om een echt gebeurd verhaal gaat. Onwerkelijk.

Maar, Masoul Aqil heeft dit allemaal zelf meegemaakt. Als jonge Koerd in Syrië gevangen genomen door strijders van IS is hij gemarteld en niet alleen lichamelijk. Meegenomen worden en denken dat je geëxecuteerd gaat worden, om vervolgens weer terug in een troosteloze cel gegooid te worden, gaat je niet in je koude kleren zitten. Ook alle andere dingen die beschreven worden, zijn nauwelijks voor te stellen. Verschrikkelijk.

Masoul Aqil beschrijft alles eerlijk en vanuit zichzelf. Zo ook de gedachten achter de gruweldaden en de redenen voor de uitbarstingen van geweld. Het geeft een (gekleurd) kijkje in een wereld waar wij in het veilige westen maar zijdelings mee te maken hebben. En zelfs die zijdelingse ervaringen, terroristische aanslagen, zijn heftig en roepen veel angst op. Kun je nagaan hoe het is om er midden in te zitten!

Het boek is in twee delen in te delen: het eerste deel verhaalt over de gevangenschap van Aqil, het tweede deel over zijn ervaringen als vluchteling, waarin te lezen is hoeveel gevaar er ook in het westen dreigt, hoeveel aanhangers van het gedachtegoed van IS er ook in Europa zijn en hoe strijders een plek in Europa krijgen en daar als een tikkende tijdbom verblijven. Zeer heftig en verontrustend.

Een dappere jongen, die Masoul Aqil, die aanbevelingen doet die hopelijk door regeringen overgenomen worden. Een jongen die het gevaar van binnenuit heeft meegemaakt, heeft beschreven en die nu zijn leven opnieuw op het spel zet om te strijden tegen IS. Petje af.

Lees dit boek, het is wel het minste wat je kunt doen!

De jongen die tegen IS strijdt – Masoul Aqil
Paperback, 318 pagina’s, uitgeverij HarperCollins
Bestel dit boek hier >>>>

Het bericht De jongen die tegen IS strijdt [recensie] verscheen eerst op .

LILILILILILILI

Vanaf vrijdag 18:13 uur hingen Miranda en ik aan de draad. Papa’s en mama’s zijn namelijk rechargeable. Afhankelijk van de locatie is de snelheid waarmee je wordt opgeladen. Ik kan je vertellen dat bij Hotel Huis van Bewaring dit retesnel gaat. Mijn oplader lag al in de auto, zo’n renault modus kan best wat stroom missen. Na het brengen van de monsters sloot ik mijzelf aan op de Renault en met enige vaart op naar Dedemstown. Moest nog opschieten, Miranda was namelijk om 17 uur vrij en eta was voorspeld op 17:13…moet kunnen.

Aangekomen was mevrouw nog niet klaar, gelukkig. Ik wacht liever op haar dan andersom, maar vlot mocht ze ook weg. Verrassing naar Almelo, ze wist van niets en met mn telefoon tussen mn benen bracht Google Maps ons naar plaats van verrassing.

Doorgaans pakken we samen alles in en wordt er niets vergeten, een jas ofzo. Nu niet, dus de jas werdt vergeten. #oeps. Inchecken, onze kamer bewonderen. Naja, kamer. In een ver verleden woonde wij in een schoenendoos. De ruimte die we nu als logeerplek hadden was groter dan dat.

Miranda met had haar vizier al op het bad gericht en rap ritselde ze de LUSH UK bathbombs tevoorschijn met extra glitter. Moe wilde ook snel in bad om haar eau du Haríng weg te glitteren. Zo geschiedde en ook mn lief werdt opgeladen. Met een frisse suikerspinnengeur installeren op de bank en The voice of Holland zou ons van voldoende stroom moeten voorzien om de nacht door te halen.

Een nachtje slapen, wakker worden omdat je slaap op is, shoppen in de stad want de jas was vergeten #parenthoodisawesome en een happie knaagwerk bij Hudsons en weer een dag opgeladen naar morgen.

Even buurten bij Enschede en dan blijkt dat je die stad na 1,5 uur ook wel gezien hebt. Het gemis van de monsters komt stiekem naar boven en met kulsmoesjes verzin je van alles om daar weg te gaan terwijl je eigenlijk ook nog samen wat wilt doen nu je toch monsterloos bent. Op de een of andere manier beland je dan in een theehuis…#datismijngeluk. Met een doe-het-zelf chocolademelk knutselpakket en een schaal vol nachos rechargen we tot 100%. Mormels halen en gogogo!

Wanneer we weer in Huize van Vliet en Monsters zijn komen we tot een keiharde conclusie. We zijn oude batterijen. Hoewel we snel opgeladen zijn is een nadeel van oude batterijen dat ze wel snel vol zitten, maar verdomde lui. Bij de minste inspanning voel je je weer leeglopen.

Of het nou komt doordat je eigenlijk nooit de 100% hebt gehaald of dat er een klein lek zit, niemand zal het weten. Feit is, na 8 jaar is een batterij gewoon aan vervanging toe. Je kunt blijven opladen tot de lampjes zo groen zijn dat half Nederland door blijft rijden, maar op is op. Wat moeten we ermee? Gewoon blijven opladen tot het explodeert of hebben we een manier tot vervangen?

Geen idee, we rekken die laatste 3% gewoon tot het volgende monsterloze weekend al mag Joost weten wanneer dat is. Tot die tijd laad ik mij op met de monsters zelf, want toch geven zij ook energie. In ieder geval tot 19:00 uur ’s avonds, want hebben we een variant van monsterloos en laden we ook op. Moet wel, want we zijn luie batterijen.

Voor persoonlijke blogs van Trotse Moeders, klik hier >>>>

Voor andere persoonlijke blogs van Trotse Vaders, klik hier >>>>

Het bericht Luie batterijen [persoonlijke blog] verscheen eerst op .