Tagarchief: Opvoeding

Vloeken is aangeleerd

vloeken is aangeleerd word geen naprater‘Vloeken is aangeleerd, word geen naprater!’ Ik heb het altijd een rare slogan gevonden. Alle taalgebruik is immers aangeleerd. Voor een opgroeiend kind zit er dus niet veel anders op dan een naprater te worden. Kinderen praten alles na en doen dat stukken beter dan papegaaien.

Als opvoeder ben je je daar al snel van bewust en de meeste jonge ouders leggen zichzelf dan ook een gepaste zelfcensuur op. Dat valt nog lang niet altijd mee, het vertrouwde ‘kut’ en ‘shit’ moet uit je systeem gefilterd worden. In het begin gaat dat nog wel eens mis, maar na verloop van tijd dreigt het gevaar van doorslaan naar de andere kant. Op een dag zit je als jonge vader in de kroeg met oude vrienden, lazert er een bierglas om en dan zeg je ‘oepsie!’. Verder lezen

FacebookTwitterGoogle+

Moeder vervolgd voor niet nakomen omgangsregeling na scheiding

Voor de eerste keer in Nederland moet een moeder zich voor de strafrechter verantwoorden, omdat ze jarenlang elke medewerking aan contact en omgang tussen vader en zoon weigerde en de beschikte omgangsregeling niet nakwam. De uitspraak is vooral van belang voor de vele vaders die door hun ex belemmerd worden in de door de rechtbank beschikte omgang met hun kinderen, zonder dat daar tot nu toe veel aan werd gedaan. Daar lijkt nu verandering in te komen.

De moeder in deze zaak wordt vervolgd en gedagvaard door het Openbaar Ministerie op aangifte van vader van onttrekking aan het ouderlijk gezag (Wetboek van Strafrecht, Artikel 279) en moet zich nu vanmiddag donderdag 22 januari om 13.00 uur voor de meervoudige strafkamer van de rechtbank Leeuwarden verantwoorden. Uitspraak volgt twee weken later. Veel gescheiden vaders maken hetzelfde door en als gevolg daarvan rolt deze zaak nu ook als een sneeuwbal door het hele land. Het gevolg is dat op 20 februari in Maastricht een gelijksoortige zaak voor de politierechter komt en dat overal in Nederland aangiftes worden gedaan op basis van Art. 279.

Voorgeschiedenis
In 2001 wordt de scheiding tussen moeder en vader uitgesproken. Er volgen enkele mislukte bemiddelingspogingen bij de mediator en de kinderbescherming over de omgang tussen vader en zoon. Moeder weigert echter acht jaar lang elke medewerking. In maart 2007 bepaalt het gerechtshof in Leeuwarden dat er omgang tussen zoon en vader moet komen: “Wij kunnen geen enkele reden bedenken waarom het kind zijn vader niet zou kunnen zien.” Moeder geeft echter meteen aan het kind niet voor te zullen bereiden op omgang en wenst hieraan ook verder niet mee te werken. Het Gerechtshof bepaalt dan tevens dat vader m.b.v. de sterke arm van politie/justitie de uitvoering van het vonnis kan afdwingen. Toen vader zich echter na hernieuwde weigering van moeder uiteindelijk bij het politiebureau meldde, werd dit vonnis van het gerechtshof afgeserveerd als “civiele kwestie” en weigerde de politie actie te ondernemen!
Vanaf mei 2007 doet vader dan na elke gemiste omgang bij de politie aangifte van “onttrekking aan het ouderlijk gezag” (WvS, Art. 279). Eerst na veel aandringen bij, en briefwisselingen met, politie en justitie neemt de politie uiteindelijk deze aangifte op. In december 2008 wordt moeder eerst gedagvaard voor de politierechter. Al snel trekt de officier van Justitie de zaak terug en wordt de zaak nu komende donderdag voorgelegd aan de meervoudige strafkamer[1].

Vader
Vader Peter B. uit Friesland zag na 8 jaar wachten geen andere uitweg meer dan aangifte. Hij zegt: “Ik wil als vader graag deel uit blijven maken van het leven van mijn zoon, hem waar nodig helpen bij school en schoolkeuze, hem terzijde staan in verdriet en succes.” “Omdat er in Nederland t.a.v. FAMILY LIFE na scheiding echter tot nu toe geen enkele rechtshandhaving plaatsvindt, bepaald de moeder in feite naar eigen bevinden of een rechtsuitspraak wel of niet wordt nageleefd. In de praktijk heeft de rechtspraak dus geen enkele praktische betekenis. Als het gaat om moeders die verzoeken om rechtshandhaving, is de politie echter niets te dol en zet men klakkeloos het zwaailicht aan.

Lees meer:
Contact met kinderen weg na scheiding
Discussie met kind over eetgewoontes
Ouders letten te weinig op gebid kinderen

FacebookTwitterGoogle+

10 regels voor het opvoeden van een aso-kind

leuk gebaarMaak van je kind geen watje met gekunstelde maniertjes, stop het niet vol met stoffige normen en waarden. De aso’s hebben de toekomst!

1. Geef je kind altijd alles wat het wil. Zo groeit het op in het geloof dat de wereld hem iets schuldig is.

2. Lach er om als je kind vloekt. Dat moedigt ze aan om nog leukere woorden te leren waar je steil van achterover slaat.

3. Leer ze vooral niet zelfstandig te denken. Laat ze wachten tot hun 21ste en het dan zelf uitzoeken.

4. Vermijd het woord “fout”, zodat ze later, als ze worden gearresteerd, kunnen zeggen dat de maatschappij tegen ze is en dat ze vervolgd worden.

5. Ruim alles achter hun kont op: boeken, schoenen, kleren. Zo krijgen ze ervaring in het afschuiven van verantwoordelijkheid.

6. Ler er op dat ze hun handen wassen, maar niet op de vuiligheid die via de media en internet hun hoofd binnen komt.

7. Maak regelmatig ruzie waar de kinderen bij zijn. Dan schrikken ze niet zo als het gezin later uit elkaar valt.

8. Geef het kind zoveel zakgeld als het wil. Geef ze vooral niet het idee dat het verdiend moet worden. Je wilt toch dat ze het beter hebben dan jij vroeger?

9. Verdedig je kind altijd, tegenover buren, leraren en politie. Het ligt namelijk altijd aan de vooroordelen die zij tegen je kind hebben.

10. Als ze echt in moeilijkheden komen, maak je er vanaf met: “ik kon toch al nooit iets me ze beginnen”.

FacebookTwitterGoogle+

Gun je kind meer narigheid

schopToegegeven: als opvoeder sta ik zelf regelmatig verbaasd over mijn eigen onkunde. Maar daar gaat het hier niet over. Wel over het verbijsterende onvermogen van veel moderne ouders om hun kind op een realistische manier op te voeden voor de toekomst. Ik zal uitleggen wat ik bedoel.

Laatst bracht ik een jong gezin met de auto naar huis. Vader, moeder en een tweeling van vijf. We kwamen van een feestje, dus de sfeer was opgewonden. Maar he: ik moest wel rijden! En denk niet dat de ouders hun kroost tot de orde riepen toen die op de snelweg met ballonnen tegen mijn hoofd begonnen te slaan. Dat moest ik zelf doen.
Bij het uitstappen knalde een van de ballonnen, waarna het kind getroost en toegesproken werd alsof er een geliefd huisdier of een vriendje van school was overleden. Mijn God, shit happens! Grijp zo’n gelegenheid toch aan om dat levensfeit eens onder de aandacht van je kind te brengen!

Kinderen die door volwassen heen praten, nog zo iets. Vroeger leerden wij: als grote mensen praten, houden kinderen hun ….? Juist.

Tegenwoordig kun je niet meer op de koffie, borrel of vergadering komen zonder dat elk gesprek meermalen bruut wordt onderbroken door om (nog meer) aandacht jengelende koters. En alsof dat nog niet erg genoeg is: in plaats dat het kind wordt gecorrigeerd, en duidelijk gemaakt dat zoiets onbeleefd is, draait in negen van de tien gevallen vader of moeder zich abrupt af van de gesprekspartner alsof die niet meer bestaat. Vaak midden in een zin! Over onbeleefd gesproken…

Dit waren een paar voorbeelden, maar het probleem zit natuurlijk dieper. Ouders zijn in hun ijver om hun kinderen te beschermen zover doorgeschoten, dat ze hun zelfs het kleinste ongemak ontzeggen, en liefhebben gaan verwarren met gaarpamperen. Op het lulligste krasje komt een pleister met de afbeelding van een lief diertje, als er een tandje doorkomt krijgt het kind een zetpilletje, en als het hoest meteen een astmapuffertje.

Op die manier bereid je je kind in mijn ogen niet realistisch voor op de toekomst. De wereld is nu eenmaal geen roze besuikerde frambozentaart waar je elke dag gratis uit de limonadefontein kunt drinken. In de werkelijkheid krijgt je kind te maken met verkeringen die uitgaan, beenbreuk, een vervelende chef die je eigenlijk op zijn bek wil slaan, wat dan weer niet mag vanwege wetten en bezwaren. Kortom, allerhande pech en ongerief. Bereid het daarop voor. Gun je kind eens rottigheid, om vast op te oefenen.

FacebookTwitterGoogle+