De stok … [persoonlijk blog]

Toen ik een jaar of 11 was vonden mijn ouders het belangrijk dat ik leerde te lopen met een geleidestok. Dat is zo’n wit ding met een paar rode strepen er op. Ze vonden het belangrijk omdat zo ik meer veilig over straat kon. In die tijd zag ik overdag eigenlijk nog best goed, ik fietste nog. Maar, in het donker zag ik niets en om te voorkomen dat ik stoepranden zou missen of tegen palen aan zou lopen, leek het hen handig dat ik met zo’n stok mijn weg zou kunnen vinden.

Lopen met een stok [foto: Shutterstock]

Ook leek het hen voor mij belangrijk de vraag te beantwoorden hoe ik verder om zou moeten gaan met mijn handicap. En dus werd ik twee weken naar een blindeninstituut gestuurd om daar de materie onder de knie te krijgen. Vooropgesteld dat mijn ouders uiteraard het beste met me voor hadden vond ik het er echt verschrikkelijk.

Ze vonden het daar nodig dat ik leerde hoe ik een appeltaart kon bakken. Tot op de dag van vandaag vraag ik me nog steeds af waarom het zo belangrijk is dat je dat als visueel gehandicapte moet kunnen.

En dan dat stoklopen. Ik werd geacht met een zwarte bril op te lopen waar ik niets door zag. Zo zou ik wel op mijn stok moeten gaan vertrouwen. Daar heb ik de basis gelegd voor mijn eigenwijsheid, mijn wil om de dingen te doen zoals ik ze wil doen en me daarbij niets te laten vertellen door anderen. Daar, in die korte periode, ben ik geworden wie ik nu ben. Nee, ze hebben me daar nooit met zo’n bril gezien.

Waarom een situatie creëren die er normaal ook niet is, want zelfs in het donker zag ik nog wel de lichten van de auto’s en lantaarnpalen, al liep ik er bij die laatste dan wel van onderen eens tegenaan. Ik heb het er anderhalve week volgehouden. Toen heb ik mijn ouders gebeld en gezegd dat ik naar huis wilde. Ze kwamen me de volgende ochtend halen, ze begrepen dat hun zoon het daar niet langer zou trekken.

Waarom dit verhaal over vroeger? Ik ben sinds een paar dagen lid van een besloten groep op Facebook, waar mensen op schrijven die net als ik RP –Retinitis Pigmentosa– hebben. Ik las er het verhaal van een ‘collega’ die nog wel redelijk ziet en nu op reis is en voor het eerst zijn geleidestok gebruikt. Hij vindt het nog steeds niets, maar merkt er wel de voordelen van. Heel herkenbaar. Juist door met die stok te lopen werd hij nu geholpen.

Het accepteren van een handicap is een proces en iedereen doet dat op zijn manier. Ik ben de eigenwijsheid ingeschoten en heb lange tijd geweigerd met een stok te lopen. Alleen als het hoognodig was deed ik het. Bijvoorbeeld die keer in het donker van het station naar mijn werk. Dat was overigens ook maar één keer, de stok bleef ergens achterhaken en brak in zes stukken. Niet alleen eigenwijs, nog onhandig ook dus.

Nu accepteer ik in grote lijnen mijn handicap. Niet in het minst door mijn trouwe geleidehond Jackson. In plaats van een stok loop ik met hem door de wereld. Of nu even niet, hij is natuurlijk net geopereerd. Hij doet het goed, over zes weken mogen we samen weer op pad.

Eigenwijs ben ik nog steeds, wat ik alleen kan doe ik ook en ik simuleer nog steeds geen situaties. Maar goed, dat is ook niet nodig, ik zie inmiddels bijna niets meer. En zelfs ik loop nu met een stok door het park als Jackson los is en even van een vrij leven mag genieten en lekker kan rennen. Niet dat ik er goed mee om kan gaan, ik loop nog steeds vaker op het gras dan op het pad …, maar ik accepteer wel dat ik er dan echt uitzie als visueel gehandicapte …
Toch een mooie overwinning!

Voor persoonlijke blogs van Trotse Moeders, klik hier >>>>

Voor andere persoonlijke blogs van Trotse Vaders, klik hier >>>>

Frank Maatman (94 Posts)

Ik ben getrouwd met een lieve, mooie vrouw die voor Trotse Moeders recenseert en ik ben Trotse Vader van 2 prachtige dochters. Ik werk, ben fan van PEC Zwolle en heb altijd mijn maatje Jackson bij me, mijn geleidehond, want ik ben vrijwel blind. Op Trotse Vaders plaats ik persoonlijke blogs over mijn leven.


Nieuwe Ome Opa clip
Totum construxions [recensie]